نوروز در اصفهان

بود آن زمان که بخت،جوان بود و من جوان
در اصفهان،به شاخ گلی،آشیان مرا

در غنچه می‌شکفتم و ترسی نهفته بود
در گلشنی همیشه بهار،از خزان مرا

*          *          *

لختی ز نیمه‌شب،سپری شد که سال نو
آراسته،درآمد و سال کهن برفت

یک سال پر ز حادثه،یک سال پر ز هیچ
از عمر اهل عالم و از عمر من،برفت

*          *          *

نوروز فرخ آمد و داد،از وصال دوست
ما را،بشارتی و چه فرخ بشارتی

در صبح عید،حلقه به در خورد و دل تپید
از آن نوا،که داشت ز دولت،اشارتی

*          *          *

*          *          *

با او به باغ رفتم و دست نسیم،ریخت
بارانی از شکوفه،به فرخنده مقدمش

گسترد بستری،پی خوش‌خواب آرزو
گل‌برگ‌ها،به سایه‌ی گیسوی پر خمش

*         *          *

چون شب فرا رسید،بساط نشاط را

بردم سبک،به ساحل جان‌بخش زنده رود

آن‌سوی رود،بیشه و آن‌سوی بیشه،کوه
کودک صفت،به بستر راحت،غنوده بود

*          *          *

ماه،از خلال درختان،دمید و ریخت
در جام عاشقان طبیعت،شراب‌ها

با تارهای طره‌ی سیمین خویش،دوخت
اشجار را،به دامن لرزان آب‌ها

*          *          *

چون جیوه‌ی رها شده بر سطح آینه
در جسم زنده رود،قرار و سکون نبود

جز پیچ و تاب و لرزش و عزم و درنگ آب
نقشی،بر آن صحیفه‌ی سیماب‌گون،نبود

*          *          *

بر دوش من،نهاد سر نازنین و گفت:
گویی که چیست خوش‌تر ازین عشق ایزدی

ای کاش این دقایق کوتاه را،خدای
کم‌کم به دامن ابدیت،گره زدی¹

*          *          *

گفتم که:غافلی تو از اسرار دل،از آنک
دنیای عشق هم،ز ابدیت نشانه‌یی است

یک‌سان بود مجاز و حقیقت به چشم من
جز عشق،هرچه هست به عالم،فسانه‌یی است

               

                      

^{1-مضمون این بیت،فرانسوی است.}

.

.

( دیوان-387/89 )